Janekl - 11 Sierpień 2019, 21:54
Co?? To jak Ty definiujesz bezchmurny dzień? Serio przez 21 dni nie miałeś ani jednej chmurki na niebie? Ja osobiście w porze ciepłej to chyba ani jednego takiego dnia nie pamiętam..... Zimą się zdarza, czy późną jesienią/wczesną wiosną.[/quote] To nie całkiem tak ,dni bezchmurne to takie jak przez cały dzień świeci słońce a jedna czy więcej chmurek ,które nie zakrywają słońce też zaliczam do bezchmurnego. W nocy nawet może padać deszcz. kmroz - 11 Sierpień 2019, 22:26
A to mocno zmienia postać rzeczy  Często jest tak, że niebo pokrywają cirrusy i ani trochę nie przeszkadza to słońcu. Z drugiej strony cumulus przykrywający słońce przez 1/50 czasu też nie powinien być problemem.
Janekl - 11 Sierpień 2019, 23:02
Całkowicie się z Tobą zgadzam. Bartek617 - 13 Marzec 2020, 13:43 Tegoroczny maj nie należał do zbyt przyjemnych. Piotr nawet wspominał, że u niego w Sączu padał śnieg. Moja Babcia ze strony Taty też nawet dzwoniła z tą niezbyt wesołą nowiną. Mimo że przeważnie będę pamiętał go jako pochmurny i chłodny miesiąc (w II części cieplejszy, ale niestabilny, więc dla mnie to marna pociecha), to jednak dały o sobie znać jakieś pozytywne okresy, przynajmniej w rejonie Krakowa. Majówka rzutem na taśmę taka była: 15-20 C z zachmurzeniem zmiennym: od niemal pogodnego nieba, do przewagi chmur (mogło być wprawdzie lepiej, ale w odniesieniu do epizodów mroźno-śnieżnych, które miały miejsce w Polsce to i tak naprawdę nieźle). Później nastał okres chłodny, ale ulewy nie nadeszły od razu "z grubej rury", z tego co pamiętam. Jednak faktycznie piosenka Kory mogłaby pasować do tamtego okresu, bo było pochmurno i zimno jak na maj (tzw. Zimna Zośka czy Zimni ogrodnicy potrwali tego maja trochę dłużej). Od połowy miesiąca powróciło umiarkowane ciepło, ale pod kątem aury było nadal felernie. Pojawiły się zagrożenia burzami, co mi się nie podobało. Zapamiętam 19.05. kiedy po pięknym rozpoczęciu dnia (jak wracałem z Rodzicami z kościoła), nagle niebo zachmurzyło się i zaczęło się psuć i tak moja opinia o dniu z pozytywnej zmieniła się w negatywną- temp. mogła urosnąć do +25 C, a było zamiast tego +22/+23 C, ale z niemałą atrakcją- wówczas cieszyłem się bardziej z tego, że deszcz pada niż że grzmi.  Jednak "25" z pogodnym niebem pojawiły się chociaż 3 razy w rejonie Krakowa, co mnie ucieszyło (bodajże dzień wcześniej, czyli 18.05. i jeszcze w dniach 26-27.05.). Między tymi okresami (czyli ok. 20-25.05) wystąpiły niezłe ulewy, aż poziom Wisły się podniósł, jednak na szczęście nie do tego stopnia co w 2010, kiedy wiele dróg (nawet tych wyżej położonych) było nieprzejezdnych. Końcówka tego maja przebiegła mniej więcej w podobnym stylu, co w kwietniu 2019: im bardziej na W Polski, tym lepsza aura i wyższe temp (więc rejon Krakowa znalazł się po tej gorszej stronie). Dla przypomnienia 30.04. w pasie południowym były stosunkowo duże różnice temp. maks.: we Wrocławiu 22 C, w Opolu 20 C, w Katowicach 17-18 C (w Gliwicach pewnie słupki rtęci "zatrzymały się" na poziomie 18-20 C, bo jest jednak położone te 30-40 km na W od stolicy Górnego Śląska i też co do wysokości n. p. m. jest niżej o kilkadziesiąt m- średnia wysokość Katowic to koło 280 m, a Gliwic to tak koło 240 m, podobnie lub trochę więcej od Krakowa), w rejonie Krakowa 14-16 C (dla przykładu w Krzeszowicach było cieplej tego dnia niż w Niepołomicach), w Rzeszowie 12-13 C.
PiotrNS - 13 Marzec 2020, 13:53 To była niestety ta gorsza strona naszego klimatu, co dodatkowo spotęgowały dwie skrajności - opadowa w porównaniu z kwietniem i czerwcem oraz termiczna z czerwcem. Swego czasu napisałem o tym maju dosyć dużo, bo był to miesiąc, który zaskakiwał niemal co chwilę, ale rzadko pozytywnie. Kiedy 1 maja po czterodniowych opadach, jeszcze przed południem niebo uległo rozpogodzeniu, a temperatura zaczęła śmielej piąć się w górę przy jednocześnie nieźle uwodnionej ziemi, stało się jasne, że nie taka majówka straszna. Choć być może chciałoby się więcej, to 17,6 stopnia notowane maksymalnie w pierwszym dniu nowego miesiąca cieszyło, przypominając o tym, że majówka jest świętem pełni wiosny, a nie przedwiośnia ani lata. Znacząco poprawiła się sytuacja hydrologiczna. Stan wód w rzekach po obfitych opadach deszczu wzrósł, a trawa wspięła się i bardziej zazieleniła. Pierwszomajowy dzień był do południa pochmurny, ale jeśli kogoś zawiódł, to już zbliżał się jeszcze lepszy. 2 maja Słońce świeciło od samego rana, a temperatura prędko zaczęła owijać się w okolicy 18-19 stopni. Stawiając i montując huśtawkę w ogrodzie zastanawiałem się czy przekroczy czy nie przekroczy 20? Odpowiedź miałem poznać dopiero na zakończenie pięknego wolnego dnia, po 18UTC. Przekroczyła, ale między godzinami i tylko o 0,1 stopnia, stąd w toku sprawdzania cogodzinnych pomiarów, nie wiedziałem o tym. Dzień okazał się bardzo przyjemny, właściwie to w punkt. Dwa spośród trzech świątecznych dni upłynęło pod znakiem świetnej pogody, ale prognozy nie kłamały. Święto Konstytucji okazało się niemal przeciwieństwem poprzednich dni. Rozpoczęło się intensywnymi opadami przy temperaturze około 12 stopni, i choć w dalszej części dnia trafiło się kilka rozpogodzeń, to ogólnie 3 maja był dosyć ciemny. I jak to już w ostatnim tygodniu się zdarzyło, kolejny dzień bardzo chciał nieco zrekompensować nam szkody. 4 maja powitał nas gęstą mgłą, taką jaka kojarzy się raczej z późną jesienią niż początkiem maja. Niewiele było widać aż do około godziny 12-13, kiedy coraz śmielej zaczęło przebijać się Słońce i ostatecznie wyszedł z tego przyjemny, choć trochę chłodny dzień. Zaliczyłem wtedy pierwszą w sezonie wyprawę rowerową w teren, poza miasto, prawie że w góry. Chętnie dodałbym sobie do tego dnia choć 2 stopnie, bowiem wieczorem dość szybko robiło się odczuwalnie zimno. Temperatura spadała przy pogodnym niebie i miała spadać jeszcze długo - z tym że już w pochmurnej otoczce. I w niedzielę 5 maja rozpoczął się u mnie seans przypominający maj 1991. Koszmarnie nie było dlatego, że to koniec majówki. Nie, najgorsze jest to, że po 8 rano aż do końca dnia, w strugach deszczu temperatura nie przekroczyła nawet 5  stopni. Chłód był tak patologiczny, że nawet w ubranej kurtce i pod parasolem odczucia były fatalne. Wszystko dookoła mokre i spowite chmurami, zupełnie tak jak 1 maja 1985 roku. Wydawało mi się, że tylko patrzeć jak deszcz przemieni się w śnieg. Tak paskudnego majowego dnia po prostu nie mogłem sobie przypomnieć, bo nawet w najgorsze dni maja 2010 było zwyczajnie cieplej. Pogodę panującą przez znaczną część 4 maja, subiektywnie zaliczam do zimowej odwilży, nie wiosny. A mimo to - zaciskałem zęby i tłumaczyłem sobie, że jest to po trochę potrzebne, bowiem opady przy bardzo niskim parowaniu odżywią potrzebującą wody ziemię. Mając wracać na studia do Krakowa, poprosiłem rodziców, żeby w razie opadów śniegu zrobili zdjęcia i wysłali mi je, żebym miał na pamiątkę. Miałem świadomość, że jeśli to stanie się podczas mojej nieobecności, to sam nie zobaczę czegoś podobnego prawdopodobnie nigdy. Na szczęście (póki co), do tego nie doszło, choć Nowy Sącz był bardzo blisko. Ale może być jeszcze gorzej. 6 maja w Krakowie notowano 10 stopni przy całkowitym zachmurzeniu. Słabo, kurtka ponownie znalazła się w użyciu, bo dodatkowo wiał wiatr. Kiedy wieczorem spojrzałem jednak na dane meteo, zrozumiałem że nie mam prawa narzekać. 6 maja 2019 w Nowym Sączu to najzwyklejszy koszmar, coś na miarę 19 maja 1991 (bardzo nieciekawy dzień, na który zwrócił mi kiedyś uwagę Jacob). Wiosna tego dnia umarła. Z jednej strony niebo pokrywały szczelne chmury, a z drugiej - w ogóle nie padało. A wszystko przy maksymalnie... 7,5 stopnia. Dramatycznie niska temperatura maksymalna okazała się w Nowym Sączu najniższą zanotowaną w maju od 11 maja 1984 roku, gdy notowano o 0,1 mniej. Aby znaleźć jeszcze niższą TMax w maju, należy się cofnąć do 3 maja 1980. Dalej jest już tylko słynny zimowy kataklizm maja 1978. Prognozy nie dawały wiele nadziei i nadal pokazywały maj 1991 w całej okazałości. Przygnębiające to było. Z jednej strony chciałem doświadczyć jakiegoś naprawdę zimnego miesiąca w porze ciepłej, ale liczyłem na to, że padnie na któryś miesiąc wakacyjny, np. zdarzy się zimny sierpień, który po 1987 roku w Nowym Sączu właściwie nie istnieje. Ale dlaczego maj? Jedynym pocieszeniem był widoczny w prognozie ECMWF na 14 maja opad śniegu. Pozwalał mi przypuszczać, że to najniższe wiązki i najzwyklejszy w świecie wybryk modelu, na pewno tak źle nie będzie. Gdybym wiedział... 7 maja wyszło słońce i ożywiło krakowską okolicę. Kasztany kwitły w całej swej okazałości, a oświetlone cumulusy prezentowały się wieczorem bardzo fotogenicznie. Pogodowo przyjemny byłby to dzień w marcu. Ale w maju to już któryś, kiedy zwyczajnie było mi zimno i ubierałem kurtkę. I to samo musiałem zrobić dnia następnego, gdy w Nowym Sączu wczesnym wieczorem znowu powitała mnie jednocyfrowa temperatura i opady. Po pierwszych czterech dniach (nawet 3 maja mogę wybaczyć), miesiąc był dla mnie po prostu dramatyczny. Niewiele zmieniło krótkie ocieplenie zapoczątkowane 10 maja, kiedy temperatura wzrosła do "aż" 17 stopni, a w godzinach południowych i wieczorem zdarzyło się trochę rozpogodzeń i możliwe okazało się podziwianie zachodu słońca. Zmieniło niewiele, bo przyroda dookoła mnie nadal była w powijakach. Być może widzieliście zdjęcie dębowego lasku w moim sąsiedztwie, które zrobiłem 11 maja. Dęby były prawie całkiem gołe i jak daleko jestem w stanie sięgnąć pamięcią, tak czegoś podobnego nigdy nie widziałem. Podobnie mogło być dopiero w 1995 roku, kiedy zimna I połowa maja nadeszła po podłym kwietniu. Wobec kwietnia 2019 też byłem krytyczny, ale z innego powodu. Dwie złe moce - najpierw susza, potem zimno. I mamy to co mamy, a właściwie nie mamy, bo powinniśmy mieć już zupełnie zielone drzewa  Na horyzoncie widać było na szczęście odsiecz. 11 maja od początku było słonecznie i dosyć ciepło. 10 rocznica symbolicznego początku mojej meteorologicznej pasji wniosła w ten miesiąc dużo optymizmu, tym bardziej że padło na sobotę. Tego naprawdę pięknego dnia, temperatura po raz drugi w miesiącu przekroczyła delikatnie 20 stopni, a chmury były na niebie tylko ozdobą. I wieczór także inny, cieplejszy. Uświadomiłem sobie, że to już tylko miesiąc z dekadą do przesilenia letniego, a do tej pory w ogóle tego nie dostrzegałem. 11 maja był dniem wyzwolenia od kilku dni pogodowej traumy. Szkoda tylko, że wyzwolenie było tak krótkie.
W 2017 i 2018 roku 12 maja miałem za sobą już po dwie burze. W tym, kiedy suszę przerwały bardzo niskie temperatury - ani jednej. Stąd kiedy 12 maja, w niedzielę około 14:00 na niebo wystąpiły cumulonimbusy i zaczęło grzmieć, cieszyłem się z otwarcia (jak się później okazało bardzo słabego) sezonu. Innych powodów do radości nie miałem, choć udało mi się zaobserwować kilka ładnych błyskawic. A to dlatego, że nie była to normalna wiosenna burza, zwyczajnie urozmaicająca pogodę. To burza, która zapoczątkowała coś, o czym naprawdę chciałoby się zapomnieć. Stało się coś złego. Stojąc na zewnątrz i obserwując oddalające się wyładowania, czułem jak szybko robi się zimno. W godzinę wartości na termometrach zeszły z 21 do 14 stopni. Deszcz się wzmógł, a ja musiałem udać się z powrotem do Krakowa, jak się okazało nie na długo. Tam też padało choć nie aż tak intensywnie. Atmosfera tego wieczora była jednak iście grobowa. Po raz kolejny kurtka w maju. Do tego trwający remont ulicy przy której mieszkam sprawił, że z dworca nie mogłem dojechać do swojego mieszkania komunikacją miejską ani żadnym innym środkiem transportu, lecz musiałem pójść na nogach. Wszystko było rozkopane, chodnika brak, konieczność przechodzenia kilka razy na drugą stronę, bo robotnicy porobili sporo dziur... Błota tyle, że się przemoczyłem. Po dojściu na miejsce grzejniki nie grzały, a mi nadal było zimno. I coraz zimniej. Przemokłem i po paru godzinach poczułem jak ubywa mi sił. Następnego dnia miałem lekką gorączkę i jako że miałem do tej pory komplet obecności na wszystkich zajęciach, w poniedziałek po południu postanowiłem wrócić do domu się podleczyć. Gdybym nie podjął takiej decyzji, ominąłby mnie największy zimny wybryk natury, jaki nastąpił za mojego życia. Nie wiem co musiałoby się stać, żeby przestał nim być - chyba musiałaby uderzyć prawdziwa zima stulecia. 13 maja, a czułem się jak okropnego 13 stycznia. Ciemno jak zimą, ciągły całodobowy deszcz i jednocyfrowa temperatura maksymalna przybijały. Rok wcześniej przy 24 stopniach niebo przypominało obrazki z Lazurowego Wybrzeża. Rok później jest trzy razy mniej stopni, niebo przypomina codzienność października 2016, a kałuże rosną i rosną. To pierwszy dzień dramatycznie zimnego tercetu. Zimnego i ciemnego. Tylko nazajutrz rano, kiedy spojrzałem w stronę okna, było tak jakoś dziwnie jasno... Coś niemożliwego. Prędzej uwierzyłbym, że na Święta Bożego Narodzenia będzie 30 stopni mrozu jak w 1961 roku. Naprawdę. To, do czego doszło, zelektryzowało mnie na tyle, że aż przestałem myśleć o tym że kiepsko się czuję. Incydent pochłonął mnie bez reszty, to był jedyny raz kiedy post na Meteomodelu napisałem Caps Lockiem. Jeszcze w przypływie emocji rzuciłem pytanie, gdzie jest osoba twierdząca, że w 2018 roku zmieniliśmy klimat na turecki. Bo wspaniałe stulecie to nie było. Temperatura rano wynosiła 1 stopień, a zasypane śniegiem samochody zjeżdżające z wyżej położonych miejscowości, mijały prawie goły las. Nie wierzyłem w to co widzę, ale zmuszała mnie do tego temperatura wynosząca maksymalnie tylko 8 stopni. Śnieg zamienił się w ulewę. Trudno wyobrazić sobie gorszą pogodę i to nawet w listopadzie, grudniu... Jest prawie środek maja. A i następny dzień przełomu nie przyniósł. To był trzeci z rzędu dzień o jednocyfrowej temperaturze maksymalnej i bez grama słońca, za to ze sporym deszczem. Przy duchu trzymała mnie zapowiedź jutrzejszej zmiany pogody, która doszła do skutku. Powrót na niecałe dwa dni do Krakowa (nie bez powodu, bo 17 maja zdawałem przedterminowy egzamin) był już inny, bo odbywał się przy normalnej temperaturze. Niby tylko cztery dni czekałem na to, aż znowu będzie 19, a tak jakby to trwało tygodniami. Zakończona I połowa maja okazała się u mnie nazimniejszą od 1980 roku. Jako pierwsza od 1989 nie przyniosła ani jednego dnia z letnią średnią temperaturą dobową (najcieplejszy był 2 maja ze średnią 14,2). Temperatury maksymalne poniżej 10 zdarzały się w tej połowie częściej niż te z temperaturą powyżej 20. Takie ciepło wystąpiło bowiem tylko trzy razy, a żeby znaleźć inną I połowę maja tak skąpiącą w "dwudziestki", musimy się cofnąć do roku 1995, kiedy było ich tyle samo. Mniej, bo tylko dwie - dopiero w 1980. Ani jedna noc nie przyniosła temperatury minimalnej powyżej 10 stopni, co także rzadko się zdarza. Szczęśliwie obeszło się jednak bez przymrozków. Takie pocieszenie. Zresztą po każdej burzy wychodzi słońce. Kiedy 17 maja rano powitało mnie pogodne niebo, a temperatura na zewnątrz nareszcie okazała się przyjemna, nawet stres przedegzaminacyjny był jakby mniejszy. Szczęśliwie poszło mi dobrze (i całe szczęście że poradziłem sobie z tym w przedterminie, bo nie wyobrażam sobie dokładać jeszcze tego ciężaru w czerwcu). Po powrocie do Sącza, na termometrze były 22 stopnie. Niebo bezchmurne (w Krakowie jednak trochę psociło), roślinność intensywnie zielona po opadach, powietrze pachnące... spóźniony młody maj. I w maju jak w raju. Ubytki na dębach już zanikały, a niepójście na rower byłoby grzechem. Doczekałem się tej poprawy pogody. Wspaniała Najlepsze i tak jeszcze miało nadejść, bowiem w sobotę 18 maja pogodnie, a wręcz prawie lampowo było już od samego rana. Ten wspaniały dzień spędziłem na rowerowej wycieczce i podziwianiu przyrody. A było co podziwiać. Przy tak wspaniałej, letniej pogodzie, wszelka roślinność najpełniej uwydatniała swoje walory. Ptaki pięknie ćwierkały i można było poczuć się jak w maju sprzed roku, zapominając o tym, co trwało w pogodzie jeszcze trzy dni temu. Teraz na termometrze pojawiło się 25 stopni. Jedno z najpóźniejszych przekroczeń tej wartości w XXI wieku, ustępujące tylko majowi 2017, kiedy taką temperaturę zanotowano dzień później i oczywiście czerwcowi 2004. Wieczorem na niebo wygramolił się pełny Księżyc, w którego świetle mogłem podsumować kolejny rok swojego życia. Nastał 19-ty, moje urodziny, które po koszmarnym maju 2010 roku mają szczęście do przyciągania dobrej pogody. Nawet jak zdarzało się, że tuż przed 19 maja pogoda była kiepska (np. w 2018), to właśnie tego dnia zmieniała się na lepsze, jak 20 lat wcześniej Piękny dzień rozpoczął się wręcz krystalicznie czystym niebem, tak czystym że nie widziałem podobnego od 20 kwietnia. Temperatura wartko rosła i już o 10-tej sięgała 20 stopni. W południe była już blisko 25, kiedy coś zaczęło się dziać. Niebo pokryły chmury. Na początku nie było wiadomo co oznaczają, ale tuż przed 13-tą wszystko się wyjaśniło. Zagrzmiało. Naprawdę piękny prezent od natury na urodziny  Konwekcyjna komórka nadeszła z południowego-zachodu, tak jak zazwyczaj, jednak na początku tylko straszyła grzmotami, bowiem błyskawic nie było widać. Znikły za dużą szarą strefą - smugą opadową, która o godzinie 13:20 wylała wiadra wody. Oberwanie chmury trwało kilka minut, a szum deszczu w pewnym momencie przerwał bardzo głośny grzmot, bowiem uderzyło blisko. Zerwał się wiatr i w efekcie deszcz zalał mi domofon  Trwała prawdziwa nawałnica, pojawiły się nawet małe gradziny. Gniew przyrody trwał jednak krótko i już o 13:50 jedynymi śladami po nim były kałuże i cumulonimbus na tle błękitnego, jakby niedowierzającego w to co się stało, nieba. Cała burza rozstrzygnęła się zatem w ciągu godziny. Temperatura obniżyła się do 19 stopni, lecz już po chwili przerwy zaczęła podnosić się znowu. Wątpiłem w to, że osiągnie 25, ale jednak starania się oficjalnie powiodły, aczkolwiek ja wątpię w temperaturę 25,2, kiedy najwyższa godzinowa wyniosła 24,5... Dziwne, ale cóż, trzeba zaakceptować fakt, iż jest to najcieplejsza wartość zanotowana w maju 2019, a zarazem drugie i ostatnie przekroczenie pułapu 25. Tak samo trzeba zaakceptować to, że ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, stacja nad Dunajcem zarejestrowała tylko 0,7 milimetra opadu, choć dzielą nie od niej tylko 3-4 kilometry. Nawałnica musiała być bardzo lokalna, tak jak okres dobrej pogody był bardzo "lokalny" w maju 2019 roku. Ostatnim dniem przed kolejną przerwą okazał się bowiem już 20 maja, kiedy po pierwszej w tym miesiącu naprawdę ciepłej nocy (TMin 12,5), w raczej słonecznej (choć już nie tak) scenerii, temperatura skoczyła do 22,6. Znowu nadeszła chwila pożegnania. Kolejne załamanie pogody stało już u moich bram - tak sądeckich jak krakowskich, gdzie 21-go przebywałem. Ten wtorek zapoczątkował zagrożenie powodziowe wywołane intensywnymi opadami deszczu. Raptem miesiąc po suszy... 21 maja w Nowym Sączu spadło 34,3 (to był najwyższy opad), zaś w Krakowie 21,9mm deszczu. Jeszcze nie było zimno, gdyż temperatury trzymały się w granicach 15 stopni. W najgorszą fazę tego załamania pogody weszliśmy jednak 22-go wieczorem, gdy w dawnej stolicy Polski rozpętała się prawdziwa ulewa, trwająca przez cały czwartek. A tu trzeba było iść na zajęcia. To się jeszcze udało, ale z juwenaliów zrezygnowałem, to nie miało sensu. Lało bez przerwy, wszystko było mokre, a temperatura podobnie jak w Nowym Sączu, zniżyła się do tylko 13-14 stopni. Maj kompromitował się coraz bardziej. Do Krakowa zjechali oficjele, dla których były to ostatnie chwile przed ciszą wyborczą, a ja wróciłem do siebie. Piątek 24 maja był już spokojny. Aura była pochmurna i bardzo chłodna, bowiem z tylko 13 stopniami, ale już prawie ie padało. Korzystając z okazji, wybrałem się nad pobliską rzekę, aby ocenić jej stan. Bardzo groźny. Woda była dosłownie rozjuszona, a bryza dolatywała na ponad 200 metrów od brzegu. W jednym miejscu spieniona burza wytworzyła nawet nowy, mały klif, zaś niewielki wodospad chwilowo przestał istnieć, bo woda na niższym piętrze zrównała się wysokością z piętrem wyższym. To był już trzeci kiepski epizod tego miesiąca, który wynagrodził mi za to piękny weekend 25-26 maja. Znów było przyjemnie. Niebo upiększały tylko niegroźne chmurki, a temperatura wzrosła do 22 stopni. Znów poszedłem nad rzekę, która już się uspokoiła, ale jej poziom był naprawdę wysoki. Wyborczy wieczór pozwolił nacieszyć się pięknym widokiem rozgwieżdżonego nieba, na którego tle przemknęły umieszczone na orbicie przez Elona Muska satelity Starlink. Droga Mleczna nareszcie się ujawniła. Lato za pasem, choć tak trudno było w to uwierzyć. Kolejne dwa dni, 27 i 28 maja, przyniosły kontynuację dobrej pogody, ale już w nieco innym stylu. Ociepliło się i temperatury maksymalne wzrosły do 24 stopni, ale całokształt był nieco parny i konwekcyjny. W Nowym Sączu tak jeden, jak i drugi dzień, przyniosły opady, ale nie wypowiem się na temat ich stylu, bo przebywałem wówczas w Krakowie. Wiadomo tyle, że pod względem temperatury średniej (nie maksymalnej), dzień 28 maja był najcieplejszy. Duża w tym zasługa bardzo ciepłej jak na koniec maja nocy, w której temperatura nie spadła poniżej 14,2 stopnia. Do tego trochę zachmurzenia i ogólnie bardzo ciepła pogoda, i mamy średnią dobową równą 18,8. O takiej średniej będziemy wkrótce marzyć, choć nikt nie zdawał sobie jeszcze z tego sprawy. No prawie nikt. Chyba wiecie kogo mam na myśli, a kto tego dnia się uaktywnił Racja, taka średnia to dużo, ale zdarzenie się takiej temperatury w maju, to norma, niewiele piątych miesięcy roku przyniosły niższy rekord średniej dobowej. Rekord, który pobity już nie zostanie, bowiem 29 maja już po raz czwarty, a jakby się uprzeć - piąty - pogoda się załamała. Słońce znikło, zaczęła padać mżawka, a temperatura ponownie spadła w okolice piętnastej kreski. Ale to jeszcze nic.
Dzień 30 maja 2019 roku, to ewenement, nadzwyczajne zjawisko, coś czego nie sposób zapomnieć, pogrążenie i tak złego miesiąca... a tak poza tym to zwykły koszmar. Wróciłem do Nowego Sącza, gdzie na dwa dni przed rozpoczęciem lata panowała pogoda jak... (wiem, powtarzam się) w październiku 2016. Wymarzłem już w Krakowie, gdzie padało przy 11 stopniach. Niby gorzej być nie może, ale co powiedzieć o moim rodzinnym mieście, gdzie w tym samym czasie gdy znaczna część Polski cieszyła się pełną lampą, temperatura po 10 rano ciągle wynosiła tylko 8-9 stopni? 8 stopni w środku dnia 30 maja! Przecież to było chore. A niewiele zabrakło bym i ja był chory. Kiedy w poprzedni poniedziałek wyjeżdżałem do Krakowa, nie wziąłem ze sobą kurtki licząc na to, że nie będzie potrzebna. W efekcie czekając po południu aż ktoś podwiezie mnie do domu w samej bluzie, normalnie przemarzłem. Cały byłem aż blady z zimna, tak że po powrocie zjadłem tylko coś ciepłego i wskoczyłem pod kołdrę obejrzeć "Ojca Mateusza" i poczytać Meteomodel. Trochę się zagrzałem, bo w domu włączył się piec. 30 maja. Tego samego 30 maja, w którym "pojutrze" mówiło się o rekordowo gorącym czerwcu wszechczasów. Na blogu pojawiły się komentarze mówiące o nadchodzącej fali upałów jakiej w czerwcu dawno nie widzieliśmy. To może być podkład pod ekstremalnie ciepły czerwiec i rekordowo ciepłe lato, które jeszcze się nie rozpoczęło, a ja... byłem w kompletnym rozbiciu. Sprawdzałem prognozy i widziałem w nich falę gorąca, ale bez dużej eskalacji, przynajmniej u siebie. I nie wierzyłem. To wszystko wydawało mi się grubą przesadą i wyolbrzymieniem, i przyznaję się do błędu. Ciężko czyta się o nadchodzących upałach, kiedy ma się za oknem 8 stopni, deszcz i jest się tak zziębniętym
Maj dobiegał końca. To nie był dobry miesiąc. Ostatnim akordem dobrej pogody było w nim aktywnie spędzone ostatnie popołudnie i wieczór, kiedy niebo rozpogodziło się do bezchmurnego i stuknęło 20,5 stopnia, zatem praktycznie dwa razy więcej niż dnia poprzedniego. Późnym wieczorem wystawiłem teleskop i korzystając z bardzo dobrej widoczności, postanowiłem zrobić szybkie obserwacje astronomiczne. Szybkie, bo o północy z 31 maja na 1 czerwca ruszyła rejestracja na bardzo dogodny dla mnie termin czerwcowego egzaminu, a liczba miejsc była ograniczona. Podziwiając powoli ciemniejące niebo i pojawiające się gwiazdy, podsumowywałem mijający miesiąc. Maj 2019 roku okazał się bardzo chłodny ze średnią temperaturą wynoszącą zaledwie 12,3 stopnia. Wbrew moim odczuciom i przypuszczeniom nie był pierwszym od niepamiętnych dla mnie czasów miesiącem pory ciepłej wchodzącym do pierwszej dziesiątki najzimniejszych w historii, ale po przełomowym roku 1980 okazał się czwartym najchłodniejszym po 1987 (11,8), 1991 (10,5) i 2004 (11,9). Odmiennie przedstawia się natomiast kwestia temperatur maksymalnych. Trzeba w tym miejscu napisać jedną dobrą rzecz na temat termiki maja 2019 - nie przyniósł spadku poniżej zera. Absolutnie najniższą temperaturą zanotowaną w tym miesiącu było 1,3 stopnia z 14 maja, dnia rekordowo późnego opadu śniegu i wytworzenia jego pokrywy. W efekcie średnie najniższe dobowe wartości były wysokie i podciągnęły średnią, tak jak to często bywa w pochmurnych miesiącach. Średnia temperatura maksymalna maja 2019 wyniosła za to anomalnie niskie 17,3 stopnia. W ten sposób "przeskakujemy" nad majami 1987 oraz 2004 i otrzymujemy najchłodniejszy maj od 28 lat, drugi najchłodniejszy po 1980 i piąty najchłodniejszy w całym ostatnim półwieczu. Wrażenie robi także anomalnie niska suma usłonecznienia, rodzynek wśród licznych rekordów w okresie 2018-2019. Mniej niż 143 godziny ze Słońcem dały tylko maje: 1978, 1984, 1991 i oczywiście 2010. Maj 2004 przyniósł tylko o dwie godziny więcej, jednak był dalece lepszym miesiącem. Miał może mniej dni naprawdę przyjemnie ciepłych, ale z drugiej strony, poza 23 maja nie miał dni przerażająco zimnych, jakie w 2019 wręcz się posypały. Aż cztery jednocyfrowe temperatury maksymalne (a nieoficjalnie 5, bo 5 maja ma temperaturę maksymalną z 18UTC poprzedniego dnia), to tyle co w 1984. A żeby znaleźć więcej takich dni w maju, musimy się cofnąć do... 1957. Najniższa temperatura maksymalna i najwięcej jednocyfrowych dni od 1984 (choć tak naprawdę w drugim aspekcie "wygrywamy" z '84, bo nie było tam "oszukanych maksów", trzecia najwyższa suma opadów w historii (162,6mm) ustępująca tylko sumom z 2010 i 2014 roku, najzimniejsza pierwsza połowa od 1980, jedna z najniższych sum usłonecznienia, najpóźniejszy opad śniegu w historii pomiarów od 1954 roku, tylko 12 dni z temperaturą maksymalną równą lub wyższą od 20 stopni (to akurat niski, ale jeszcze przyzwoity wynik). Za wiele tego. Maj 2019 głównie za sprawą wielu naprawdę nie-wiosennych dni, skrajności opadowych i ogólnej ponurości, stał się dla mnie drugim najgorszym majem, lepszym tylko od koszmarnego 2010. Cieszyłem się na jego koniec, bo chyba każdemu mniej lub bardziej zalazł za skórę, przypominając ciemniejszą stronę naszego klimatu. kmroz - 24 Marzec 2020, 20:57 No to lecimy po kolei! Maj 2019 w moim odczuciu nie był złym miesiącem. Tak naprawdę na żadnym jego etapie pogoda mnie nie wkurzała szczególnie ani nie dołowała. Chociaż jak patrzę obiektywnie, to pierwsza połowa maja to jednak trochę guano było... Usłonecznienie wg moich wyliczeń ledwie 69 godzin, do tego bardzo zimno... A jednak, wtedy się zupełnie inaczej patrzyło.... Pierwszy dzień maja, to był u mnie jeszcze piękny dzień. Można powiedzieć dzień marzeń na majówkę. 20 stopni, słoneczko z cumulusami, lekki wiaterek. Po prostu ideał. Ale niestety, wtedy moje myśli były zupełnie gdzie indziej. Marzyłem o deszczu, marzyłem o chłodzie i chmurach, które powstrzymają parowanie... Tego dnia wybrałem się na moją działkę, gdzie dwa dni wcześniej centralnie trafiły burze z gradem... I wiecie co? Gówno. Śladu już nie było tego widać, parę drobnych kałuż, ale zieleni i tak mało... Jedna burza nie rozwiąże całej kwietniowej suszy... Wieczorem tego dnia powiał wiatr zmian. Od północnego zachodu wkroczył front z żałośnie słabym kapaniem z nieba. Pierwsza połowa maja 2019 to z pewnością był rekordzista jeśli chodzi o taki pseudodeszcz, wcześniej o tej porze roku nie wyobrażałem sobie czegoś takiego, a tutaj wystąpił aż 5 razy w ciągu 2 tygodni. Od 2 do 8.05 nastało konkretne ochłodzenie. Codziennie poniżej 15 stopni, przez cały podobno drastycznie zimny maj 2015 miałem tylko JEDEN taki dzień... To co pamiętam z tamtego czasu, to dalej suszę (nie licząc pseudodeszczu z 3 i 5.05) i bardzo sprawiedliwe usłonecznienie, chociaż żałośnie niskie (ledwie 40 godzin słońca na 7 dni to wynik zdecydowanie niegodny maja....). Ale i tak brzydko nie było. Warto jeszcze wspomnieć, że 3.05 musiałem wnieść część roślin do garażu, gdzie przeczekały do 9.05. Pojawiły się bowiem aż 3 noce z zagrożeniem przymrozkiem - 3/4.05, 5/6.05 i 7/8.05. Nigdy się nie dowiem, czy u mnie był wtedy przymrozek, nie miałem jeszcze stacji. Na działce w Kajetanach z pewnością był tej ostatniej nocy, niestety wiśnie w dużej mierze padły... Od 9 do 12.05 wróciła prawdziwa wiosna, do tego 9 i 10.05 padały już wybitnie absurdalne pseudodeszcze. 9.05 po południu z kolegami graliśmy w piłkę. Padało cały czas przez te 2 godziny i... nawet nie zmokliśmy. Ani trochę. Takie śmieżne mżawki, to ja rozumiem późną jesienią, czy zimą. Ale w maju? No błagam.... Jeszcze zabawniej było dzień później, bo jednocześnie kapał "deszcz" przez 3-4 godziny i jednocześnie prześwitywało... pseudosłońce zza altostratusa 11 i 12.05 zrobiło się już przepięknie, temperatura przekroczyła 20 stopni, a prognozy napawały optymizmem, że w końcu przyjdą upragnione deszcze....
12.05 po południu przyszły do mnie prawdziwe, wyczekane opady. Pierwszy raz od 16.03 napdało KONKRETNIE. Zrobiło się mokro, na ulicy pojawiły się porządne kałuże. A to był dopiero początek. Od 13 do 15.05 wiosna się ponownie z nami pożegnała, a wraz z nią również słońce zostało całkowicie przykryte przez nimbostratusy. Słabo, bo słabo, ale popadywało przez te całe 3 dni. Przyroda bardzo powoli powracała do życia. 16.05... rozpoczęła się najlepsza druga połowa maja ever. Czas euforii, czas optymizmu, czas nadziei. Złudnej, jak się potem okazało. Nadziei, że mimo koszmarnej suszy wiosną, lato będzie jednak wilgotne i burzowe. Ociepliło się i to znacznie, na niebo powróciło słońce, ale wcale to nie oznaczało powrotu posuchy. Wręcz przeciwnie, codziennie przechodziły konkretne burze, które potrafiły przynosić ponad 10mm deszczu. Najbardziej mi w pamięć zapadł 17.05, kiedy burza jedyny raz w roku trafiła w moją wieś... Piorun walnął mniej niż "sekundę dzwiękową" ode mnie. A jak pięknie lało.., aż żałuje, że nie miałem wtedy deszczomierza, bo spadło z pewnością więcej niż 4mm z Okęcia, czy nawet 10mm z Pruszkowa (ostatnio całkiem przypadkiem odkryłem, że tam jest posterunek opadowy, indeks na meteomodel 252200210). Do 20.05 utrzymało się spore ciepło, potem temperatury powróciło do późnowiosennych standardów, czyli około 20 stopni w dzień. Codzienne burze, codzienne słońce dawały tyle optymizmu, że głowa mała. Jedynie 22-23.05 były dość pochmurne, ale bez przesady. Ze zdziwieniem patrzę, że tego słońca było nadal stosunkowo mało, tylko 20.05 powyżej 10 godzin, ale jednak dynamika w zachmurzeniu i regularne rozpogodzenia od razu po burzy, sprawiały że się zupełnie nie czuło tego niedoboru. Zresztą, jaki niedobór, druga połowa maja przyniosła wg moich obliczeń 117 godzin słońca, więc z pewnością nie jakoś drastycznie mało, chociaż znacznie słabiej niż w latach 2016-18... Od 24 do 26.05 odpoczęliśmy od burz. Było już po prostu słonecznie, a brak wilgoci sprawił, że noc z 25/26.05 była naprawdę rześka, temperatura spadła do około 6-7 stopni. 27-28.05 to powtórka z rozgrywki. Czyli słonecznie i ciepło, ale także burzowo. Szczególnie mocno podlało ponownie 28.05, niesamowita ulewa spotkała mnie na... przystanku autobusowym. 29.05 to dzień, który najchętniej bym skreślił, bo psuje estetykę tego czasu euforii. Zimny, ponury, jałowy. W pełni dnia tylko 15 stopni. I ten zimny, wczesnowiosenny wieczór... Lubię rześkie wieczory, ale po ciepłym dniu. Wtedy służą wychłodzeniu pokoju i ogólnemu oddechowi. A tutaj na zachód słońca się złośliwie wypogodziło i temperatura zaczęła lecieć.... Kto by pomyślał, że niedługo będę znowu za tym tęsknił... i to bardzo... 30 i 31.05 to jednak powrót lampy. 30.05 u mnie nie był tak piękny jak u Jacoba, bowiem niebo syfiły cirrusy, ale parametrami termicznymi faktycznie przypominał 6.06.2018. Dzień później było już ponad 20 stopni, ale noc 30/31.05 też jeszcze była całkiem zimna. Oczywiście ostatnie dni maja już nie były takie kolorowe, z jednego powodu. Widziałem przyszłość w prognozach. A w nich... niekończący się gorąc, niekończący się tropik. Już 30.05 byłem silnie przekonany o rekordzie XXI wiecznym czerwca, i czułem spore prawdopodobieństwo powojonnego. Rozważałem, że w końcu czerwiec 1811 ulegnie. Ale nawet wtedy w najdrastyczniejszych snach, nie spodziewalem, że ulegnie tak mocno... Dopiero tydzień później zacząłem i z tego sobie zdawać sprawę................... Zapraszam was kochani do mojej galerii z tego Czasu Euforii, jakim była druga połowa maja w zeszłym roku. Zwróccie uwagę, jaką prognozę nagrałem 31.05. Jest to oczywiście prognoza z 28.06.2006 r., ale wiele słów w niej pasowało jak ulał do tamtego okresu...... https://photos.app.goo.gl/oVY1fBaPLzzBddSU6 Jacob - 24 Marzec 2020, 21:18 Ten miesiąc nigdy w żadnym stopniu nie zdobędzie mojej sympatii, ale przez lato 2019, trochę go docenilem
kmroz - 24 Marzec 2020, 21:26
Ale druga połowa chyba dla Ciebie już nie taka zła? Już dawno o tym nie gadaliśmy, więc nie pamiętam na czym stanęło 
Bo pierwsza obiektywnie też uważam, że fatalna. Ale w tamtym momencie był po prostu step i miałem inne priorytety... Tak czy inaczej, zachęcam do obejrzenia galerii. Oprócz słońca i zieleni, jest tam też sporo cumulonimbusów. Jacob - 24 Marzec 2020, 21:40 Piękne zdjęcia Pamiętam ta cudna zieleń z końcówki maja
Co do II połowy to o niej dyskutowaliśmy przy każdej możliwej okazji  . Niezła była, ale aż tj. Tobie to mi nie przypadła do gustu, miała trochę słabych dni. Dużo lepsza była dla mnie ta z 2018, a z tym cudem z 2017 nie ma co porównywać
kmroz - 24 Marzec 2020, 21:51 No to fakt, sporo się gadało o niej. Tylko nadal mnie dziwi, że ta pierwsza połowa aż tak na Ciebie wpłynęła, że mimo "niezłej" drugiej tak hejtujesz ten maj 
Tak czy inaczej, maj 2019 był o tyle ciekawym miesiącem dla mnie, że przechodziło przez niego sporo zwrotów akcji. Od suszowej paniki i wyczekiwania (!) załamania pogody, aż po przewidywania rekordowego czerwca. A po drodze zdarzył się w zasadzie jedyny okres w 2019 roku, w którym można było odetchnąć i przez chociaż chwilę nie wyczekiwać nerwowo opadów.... |
||||||||||||||||
